Większość uczniów było odprowadzanych przez rodziców na
peron 9 i ¾. Byli całowani, powtarzano im dokładnie to samo co rok temu: Ucz
się, pisz do mnie listy, bądź grzeczny, nie wydaj za dużo pieniędzy w
Hogsmeade, nie chodź późno spać, uważaj na siebie. Wyjątkiem w tym
rozczulającym obrazku był wysoki młodzieniec. Ubrany był na czarno. Miał długie
blond włosy, chłodne, szare oczy oraz poważny wyraz twarzy. Był szczupły,
chociaż pod czarną koszulą widać było delikatny zarys mięśni.
Lucjusz Malfoy. On był sam.
Nikt nerwowo nie poprawiał mu ubrań, nie życzył dobrego roku
szkolnego. Nikt nie sprawdzał, czy wszystko zabrał i nie pytał jak się czuje.
Wpatrywał się w tory.
Wyglądał na spokojnego. Nie udzielało mu się wszechogarniające podniecenie.
Kilka matek zapytało swoje dzieci czy zawsze przychodzi sam, bardziej z
ciekawości, aniżeli matczynej empatii. Chyba każdy, kto żył w świecie
czarodziejów, miał świadomość, kim jest ojciec owego młodzieńca i nie każdy
darzył go sympatią.
-Czyżby tak wielki i niesamowity czarodziej jak Abraxas
Malfoy nie może poświęcić własnemu dziecku jednego dnia w roku?- zadrwiła jakaś
kobieta. Chłopak nie zareagował. Wiele razy słyszał wypowiedzi niepochlebne na
temat swojej rodziny. Przyzwyczaił się. Poza tym, żył w przekonaniu, że inni im
zazdroszczą tak niesamowitego rodowodu. Obrócił się dopiero, gdy usłyszał
znajomy głos.
-Stary, nie myśl tyle, bo Ci głowa eksploduje- szturchnął go
nieco niższy, lepiej zbudowany chłopak o czarnych włosach. Wygląd mógł go
klasyfikować na szkolnego przystojniaka. Zresztą jego zielone oczy namierzały
każdą piękną niewiastę i nigdy się nie kończyło jedynie na patrzeniu. Wstyd z
pewnością nie był pojęciem, które określało Rudolfa Lestrange’a.
-Ale jesteś zabawny, Lestrange- burknął blondyn. Nie był
zadowolony z takiego powitania, na co drugi wywrócił oczyma.
-Jesteś spięty jak majty McGonagall.
Malfoy skrzywił się. Wydało mu się to naprawdę ohydne i
nawet nie chciał wiedzieć dlaczego Rudolf wymyślił takie porównanie. Może i
McGonagall była nauczycielką, której żaden z nich nie lubił, uważała się za
niewiadomo kogo, a jej lekcje były potwornie nudne… ale Lucjusz nie chciał
wyobrażać sobie nigdy jej majtek! A teraz został po części zmuszony. Fuuj!
Przez chwilę tę wizję miał przed oczami. Okropieństwo.
-Co tam u Belli?- zmienił temat Lucjusz, mając nadzieję, że
Lestrange skończy z żartami.
Bellatrix była cztery lat starszą kobietą, która miała
zostać żoną Rudolfa. Trzeba było podtrzymać czystość krwi w końcu. To była
raczej swoista tradycja, Lucjusz również miał już wyznaczoną żonę, którą raczej
się nie przejmował. Nie byłoby nic dziwnego w przyszłej małżonce Rudolfa …
gdyby nie to, że naprawdę nie wydawała się do końca normalna. Lucjusz, który
miał wątpliwą przyjemność ją poznać, uważał, że jest nieokrzesana i powinno się
ją wysłać na leczenie do Świętego Munga. Rudolf również wcale nie darzył jej sympatią,
a co dopiero miłością. Starał się przekonać ojca, aby wybrał mu kogoś innego,
jednak pan Lestrange nie należał do osób, które zmieniają zdanie z błahego
powodu. Ród trzeba było podtrzymać! Nikogo nie obchodziły relacje między
małżonkami.
-Dobra, już skończyłem. Zadowolony z siebie jesteś?
Lucjusz uśmiechnął się triumfalnie i odrzucił włosy do tyłu,
niczym królowa, po czym wsiedli do pociągu. Przez krótką chwilę szukał wolnego
miejsca, aż wreszcie znalazł pusty przedział, w którym się rozsiedli. Nie
rozmawiali, każdy zajął się sobą
Po chwili w przedziale pojawił się Evan Rosier, jedzący
lukrecjowe pałeczki.
Rosier był dwa lata młodszym Ślizgonem, który dostąpił
zaszczytu trzymania się z elitą towarzyską Slytherinu. Był dużo niższy od
Rudolfa i Lucjusza, miał typową sylwetkę sportowca, brązowe włosy i piwne oczy.
Należał do szkolnej drużyny Quidditcha, grał na pozycji pałkarza, a sport zdecydowanie
był jego ulubionym tematem. Był wesoły i głośny… no i nienawidził szlam tak jak
oni
-Jak wam minęły wakacje?- zagadnął, mlaskając głośno, co
widocznie zirytowało Lucjusza. – Ja byłem z ojcem na meczu- gdy zauważył, że
nikt nic nie mówi, postanowił sam się za to zabrać. Dokładnie opowiedział im o
wydarzeniu i taktyce gry obu drużyn.
Rudolf udawał, że go słucha, a Lucjusz wpatrywał się w okno.
Padało, ale przecież to Londyn, nic nowego.